Σχετικά με το βιβλίο
Αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο φιλοσοφικό βιβλίο του Βρετανού φιλοσόφου Bertrand Russell, που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1900 με δεύτερη έκδοση το 1937.
Ο Russell, ο ιδρυτής της αναλυτικής φιλοσοφίας και διάσημος κριτικός των θρησκειών, επέλεξε να ξεκινήσει την καριέρα του στη φιλοσοφία με μια δημοσίευση σχετικά με τη φιλοσοφία του Γερμανού φιλοσόφου Gottfried Wilhelm Leibniz.
Ο Ράσελ επιχείρησε να αποκαλύψει ότι το επιχείρημα του Λάιμπνιτς για τον Θεό είναι αντίθετο με την βασική του φιλοσοφία.
Ο Ράσελ θα συνέχιζε να αμφισβητεί τις θρησκείες πιο βαθιά. Το 1927 έγραψε το δοκίμιο Γιατί δεν είμαι Χριστιανός;
που επέκτεινε σε εξειδικευμένο βιβλίο το 1957, στο οποίο αμφισβητεί την έννοια του Θεού ή της αιτίας χωρίς αιτία
. Το 1952 ο Ράσελ έγραψε το βιβλίο Υπάρχει Θεός;
που ασχολείται με το ίδιο ερώτημα.
Ο Φρίντριχ Νίτσε, διάσημος για τον ισχυρισμό Ο Θεός είναι νεκρός
, φαίνεται ότι βρήκε τη μεταφυσική βάση για τη φιλοσοφία του στις θεωρίες του Λάιμπνιτς.
Ο Ράσελ γράφει την ακόλουθη θαυμασμό για τον Λάιμπνιτς στο πρόλογο της δεύτερης έκδοσης του βιβλίου του, 37 χρόνια αργότερα:
Η λογική του Λάιμπνιτς ήταν απλούστερη από αυτή που του είχα αποδώσει. ... Οι απόψεις μου για τη φιλοσοφία του Λάιμπνιτς παραμένουν αυτές που διατηρούσα το 1900. Η σημασία του ως φιλοσόφου έχει γίνει πιο εμφανής από τότε, λόγω της ανάπτυξης της μαθηματικής λογικής και της ταυτόχρονης ανακάλυψης των χειρογράφων του πάνω σε αυτό και συναφή θέματα. Η φιλοσοφία του για τον εμπειρικό κόσμο είναι τώρα μόνο μια ιστορική περιέργεια, αλλά στον χώρο της λογικής και των αρχών των μαθηματικών πολλά από τα όνειρά του έχουν πραγματοποιηθεί.
Μια συζήτηση στο φόρουμ I Love Philosophy αποκάλυψε ωστόσο ότι εξέχοντες θεολόγοι και χριστιανοί φιλόσοφοι το 2025 έχουν σε υψηλή εκτίμηση τον Λάιμπνιτς και θεωρούν το επιχείρημά του για τον Θεό αυθεντικό.
Χριστιανός φιλόσοφος:
Πιστεύω ότι το ηθικό μου επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού είναι παρόμοιο με το κοσμολογικό επιχείρημα του Λάιμπνιτς.(2025) Η Φιλοσοφία του Αϊνστάιν Πηγή: I Love Philosophy Forum
Αυτή η δημοσίευση του βιβλίου επιτρέπει μια βαθύτερη διερεύνηση της φιλοσοφίας του Λάιμπνιτς. Ενώ το επιχείρημα του Ράσελ μπορεί να φαίνεται βάσιμο με βαθιά τεκμηρίωση, ένα ελάττωμα ανακαλύφθηκε εύκολα.
Στο κεφάλαιο § 64 ο Russell γράφει:
Προς το παρόν, αρκεί να τεθεί ένα δίλημμα μπροστά στον Leibniz. Αν η πληθώρα βρίσκεται μόνο στον αντιληπτή, δεν μπορούν να υπάρχουν πολλοί αντιληπτές, και έτσι ολόκληρη η δογματική των μονάδων καταρρέει.
Εκ πρώτης όψεως αυτός ο ισχυρισμός είναι άκυρος, καθώς οι άπειρες αντιλήψεις (που αντιπροσωπεύουν οι μονάδες) δεν αποτελούν σύνολο, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει θεμελιώδης απαίτηση για ενότητα μεταξύ πολλαπλών αντιληπτών.
Η ΤΝ πρότεινε ότι ο Leibniz θα απαντούσε ως εξής:
Ο ισχυρισμός του Russell ότι η δογματική των μονάδων
καταρρέειαν η πληθώρα βρίσκεται μόνο στον αντιληπτή παρεξηγεί πώς ο Leibniz δένει την πληθώρα με την αντίληψη, επομένως η πρόταση απάντησης που περιγράφετε είναι πολύ κοντά σε αυτό που υποστηρίζει η θέση του Leibniz. Ο Leibniz πράγματι θεωρεί ότι κάθε μονάδα έχει άπειρες αντιλήψεις και ότι η αριθμητική πολυμορφία μεταξύ των μονάδων βασίζεται όχι σε διαφορετικά αντιληπτά αντικείμενα αλλά σε διαφορετικούς βαθμούς, σαφήνεια και διάταξη αντίληψης, και αυτό του επιτρέπει να απορρίψει την ιδέα ότι μια πληθώρα αντιληπτών πρέπει να σχηματίζει ένασύνολομε την προβληματική έννοια που στηρίζεται από τον Russell.
Αυτή η δημοσίευση επιτρέπει μια κριτική εξέταση τόσο των θεωριών του Leibniz όσο και του Russell.